...


Dün kontroldeydik. Doktorumuz pek bir büyümüş buldu bizim fasulyeyi:))  Hareketlenmeye de başlamış aynı zamanda.  O bacaklarıyla bisiklet çevirirken "Kardeşim bana el sallıyor." deyip Ada da ona el salladı, ekrandan birbirlerine bakıştılar. Akşama uyku saatinde de Ada ona doğduğu zaman neler yapacağını anlattı. "Bak kardeşim bunlar benim bebeklik oyuncaklarım bunları senin için saklamıştım..."

Bugün üzgünüm. Üzdüler beni. Önceden düşündüğüm ve olmasını beklediğim olumsuzluklar birer birer başladı gelmeye. Ama güçlüyüm hormonlar ara sıra bozuyor ama güçlüyüm. Tahmin ettiğim için her şeye hazırlıklıyım, diyorum ama  yine de üzülmeden edemiyorum. Anladım ki bazen anneler çocuklarına değil çocuklar annelerine güç , teselli verirmiş. Henüz doğmamış olsalar bile. Bunaldığım zamanda onun inatla duruşunu, hayata tutunuşunu getiriyorum aklıma. O bunu başarabildiyse.... diyorum.

Babamız İtalya'da. Onun yerine anneanneyle dede yanımızda. Bir pamuklara sarmadıkları kalıyor beni:)) Daha doğrusu bizi. Her gece parmak hesabı yapıyor Ada. Bu kadarı bitti bu kadarı kaldı diye. Her telefonda siparişler sıralanıyor. O ülkenin en güzel oyuncağı, en tatlı çikolatası...

Amaaan gelir geçer hepsi...

Yorum Yaz
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !