24/3/2009 - Sonunda dağya tırmandık:))

Ada 3,5 yaşındaydı Kelebekler Vadisi'ne gittiğimizde. Bir süre belli bir yere kadar hep birlikte tırmanıp sonrasında babasının dönüşünü beklemiştik. O yaştan beri her aklına gelişte içimizi yer, beni niye dağya tırmandırmadınız diye...
Geçtiğimiz hafta sonu trekking yapacağımızı duyunca ve  içeriği de öğrenince tüm hafta onun tırmanış hayalleriyle geçti. Her gördüğüne "Dağya tırmancam ben." diye müjdeyi verdi.
Sabah erkenden kalktı, tırmanış malzemelerinin en önmelisi olan el fenerini çantaya koydu ve yol çıktık. Otobüste herkes onun nasıl tırmanacağını ve sürekli sorduğu "Geldik mi? Bu dağ mı?" sorularını dinledi. Fotoğraf makinası otobüsten indiğimiz gibi bozuldu:)) Bana göre oldukça zorlu bir parkur oldu. Ara ara "Dağya eller yere konarak tırmanarılır." deyip çamurlu yerlerde değişik stiller denedi. Deniz kenarına vardığımızda yorgunluğun ve değişik pişirme stilinin de verdiği etkiyle sucuk ekmeği sorunsuz mideye indirdi. Evde de sucuğu sopaya geçirip ateşte pişirme kararı aldı. Balık restoranına dönüş sırasında da oldukça başarılı bir performans sergiledi. Saat sekiz buçuğa kadar enerjisinden bir şey kaybetmeden ve aksine benimkini hızla tüketerek dağ, bayır hoplayıp durdu. Galiba ben uyuyacağım, dediği dakikadan sonra da gözünü açtırabilmek mümkün olmadı:))
Dönüşte yolda uğranan alabalık çiftliğinden alınan dans eden balıklar, bol çamurlu ayakkabı ve kıyafetler, tatlı hatıralar bizimle birlikte eve geldiler.

2009-03-26 13:59:33 - Tanya

2009-03-24 16:05:46 - Dağya..hadi