Ada balığı çok severdi. Severdi diyorum çünkü 1 yaşında bir çipurayı bitirebilen bir çocuk bir kılçık darbesinden sonra balığı ağzına koymaz olmuştu. Geçen akşam yeniden balıklı günlere geri döndük:)) Tetikleyici kuvvetler çoktu tabii:))
Birincisi masada balık yiyen başka bir çocuğun oluşu. İkincisi aşağıdaki diyalog.
-Oğlum balık kafa çalıştırır.
-Hıh yemem.
-Söyle bakalım. 16, 42 daha kaç eder.
-Bilmiyorum baba.
-Bilmezsin tabi. Çünkü balık yemiyorsun. Bak ye şundan bir yudumcuk.
Zorla zarla "yersen takla atarım" gibi vaadlerle minik bir ilk yudum ağıza atılır.
-Şimdi söyle bakalım. 2, 2 daha kaç eder.
-4
-Bak gördün mü nasıl kafan çalışmaya başladı.
Böylelikle yarım balık mideye indi:))
Şimdilerde ağzında "Ben çok balık yedim kafam çok çalışıyor" lafıyla dolaşıyor:))
